mijn werksituatie confronteert me vaak met pijn... mensen die uit het leven stappen, zichzelf verminken, zichzelf beperken, straffen... hun dwangmatigheden maakt hun leven vaak tot een hel ...hun angsten veranderen muggen in olifanten... meer dan luisteren en mijn best doen om in de tunnel een beetje licht te brengen is er meestal niet bij...soms helpt het, soms niks... sommigen kunnen zich na een opname handhaven, velen zien we terug en de laatste tijd horen we vaker dat mensen er voor kiezen om zelf een eind aan te maken... het went nooit... momenten verschijnen voor je geest, je weet dat je meer dan je best deed , dat het niet te voorkomen was ... en toch het is zo vaak een schril contrast met dit liedje in mijn hoofd ... dat ik gelukkig steeds meer ga zingen ... want er is geen morgen, geen gisteren, alleen het nu is wat het is .... en dat kunnen we beter ten volle vieren...
